Uitgangspunt ...
   
Alleen op pad

Als wij als baby geboren worden, zijn wij zuiver, we zijn. We zijn vol van onszelf, voelen direct onze verlangens en behoeften, kunnen volstrekt tevreden en gelukkig zijn.

Bij het groter worden komen er teleurstellingen, beschadigingen. We leren om de pijn daarvan netjes toe te dekken, willen de pijn niet voelen. Er komen als het ware schillen om onze kern heen. We raken steeds meer af van onze kern, van onze ziel, van wie wij in wezen zijn. We voelen ons slachtoffer.

Die kern kunnen we weer bloot te leggen, onthullen. We kunnen weer in contact komen met ons ware zelf, die kern weer voelbaar maken. Dat kan door middel van proceswerk.
Als wij verantwoordelijkheid nemen voor al die lagen, die schillen, die we om onze kern heen hebben gemaakt, kunnen we de lagen stap voor stap gaan verwijderen. Loskomen van het slachtofferschap. Weer in contact komen met wie we in feite zijn: liefde, waarheid, mededogen, vreugde, wijsheid, moed, vrede, overvloed, harmonie en nog veel meer.

Elke keer weer een laag verwijderen, elke keer een stapje dieper, zodat we worden wie we in feite zijn, levend in het “nu”, met elk moment opnieuw in te vullen.

Daarbij is het van belang om dat in ons eigen tempo te doen, van waar je “nu” bent. Alles kunnen verwelkomen van wat er op dit moment is, zonder oordelen.